Het is bijna zover, ik ga voor het eerst zonder mijn ouders met het vliegtuig naar Barcelona. Ik ben ervan overtuigd dat ik er zonder hun hulp kom, mijn moeder wat minder helaas denkt mijn moeder daar anders over. Zo kwam het gesprek te lopen dat mijn moeder zelfs niet weet of ze wel verder dan de incheckbalie op Schiphol zou komen zonder hulp. Ze heeft veel plekken op deze mooie wereldbol gezien, maar altijd aan de hand van mijn vader, de mannelijke regeltante. Ik zie haar al in gedachte bij de grondstewardess staan “Dag mevrouw, ik wil naar Barcelona.” met natuurlijk de verkeerde papieren en tickets onderin haar tas. Met een houding alsof ze een tros druiven bestelt op de markt.

Ik ben anderhalf jaar geleden met mijn opa en oma, ouders en broer naar Miami geweest. Mijn opa en oma gaan nooit op vakantie, volgens mij konden ze voor die tijd het woord buitenland niet eens. Het waren net twee kleine kinderen, met hun ogen wijd open om alles te kunnen ervaren dat ze nooit meemaken op hun bovenverdieping in het centrum van Amsterdam (dat moet ik ze wel nageven, ze wonen op het mooiste plekje van Amsterdam). Moet je voorstellen dat we nog op steeds op Schiphol zijn, nog geen vijftien minuten van huis.

Om terug te komen op het inchecken. Wat als mijn opa en oma ons niet hadden en samen een vliegtuig wilde betreden, hoe zou dat gaan? Zouden ze dan ook naar de incheckbalie lopen en de juiste papieren laten zien? Of zouden ze op Schiphol Plaza naar de eerste de beste balie lopen. Denk bijvoorbeeld aan de Burger King. “Dag mevrouw, wij willen naar Barcelona”.

Uiteindelijk is het geen Barcelona geworden maar Blanes. In de plaats van het vliegtuig ga ik 22 uur lang reizen met een bus en ga ik acht dagen lang in een tent slapen in plaats van een luxe hotel. Dus als je dit leest lig ik waarschijnlijk aan het strand of in mijn tent omdat ik kapot ben van de lange reis. Ik hoop tenminste dat we dat gaan halen. We vertrekken immers op vrijdag de dertiende. Vast wel.